l
Άλλα αθλήματαΣτοίχημαΕκτός γηπέδουΒαθμολογίεςΑθλητικός ΧάρτηςGoal!

ΕΚΘΕΣΗ: «Μετακόμιση - Διαμονή»

Εγκαινιάζεται τη Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010 και ώρα 21.00, στα Παλαιά Δημοτικά Λουτρά, η έκθεση «Μετακόμιση» του Αλέξανδρου Λάιου και «Διαμονή» της Μάρως Φασουλή, στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας 2010, που διοργανώνει η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και η ΔΕΠΑΠ.
 
Όπως σημειώνει ο Ιστορικός Τέχνης και επιμελητής της έκθεσης Αντρέας Ιωαννίδης, «Οι εγκαταστάσεις του Αλέξανδρου Λάιου και της Μάρως Φασουλή με παραπέμπουν στην αρχαιότερη ιστορία του ανθρώπου, σε αυτήν της μετακίνησης και της εγκατάστασης. Ο άνθρωπος ξεκινάει την διαδρομή του μετακινούμενος, ως κυνηγός και τροφοσυλλέκτης, και τη συνεχίζει μέχρι και σήμερα, ως καλλιεργητής. Με τη γεωργική επανάσταση περνάει από τη συνεχή μετακίνηση στην εγκατάσταση. Όλα αυτά αναδύθηκαν στη σκέψη μου αντικρίζοντας τη δουλειά αυτών των δύο καλλιτεχνών, τόσο νέων και τόσο παλαιών, ταυτόχρονα. Πρόκειται για δύο εγκαταστάσεις, η μια του Αλέξανδρου Λάιου με τον τίτλο «Μετακόμιση» και η άλλη της Μάρως Φασουλή με τίτλο «Διαμονή».
 
Ας αρχίσουμε από τον Αλέξανδρο και τη μετακόμιση-μετακίνηση, έτσι απλά όπως αρχίζει και η ανθρώπινη ιστορία. Ένα τεράστιο κουτί συσκευασίας ανοιχτό, δύο ζωγραφικά έργα (σχέδια) και μια μαρμάρινη πλάκα με τη γερμανική επιγραφή “weiter und weiter” (όλο και πιο μακρυά). Πρόκειται για ένα κουτί που διακατέχεται από την αμφισημία του ταυτόχρονου αδειάσματος και γεμίσματος. Είναι όντως δύσκολο να προσδιορίσει κανείς εάν πρόκειται για ένα κουτί που μόλις έχει αδειάσει ή περιμένει να γεμίσει. Ένα κουτί απελπισίας και ελπίδας συνάμα, σαν το κουτί της Πανδώρας, χωρίς πάλι να μπορεί κάποιος να βρει ακριβείς αντιστοιχίες ανάμεσα στα ζεύγη απελπισία-ελπίδα και γέμισμα- άδειασμα»…
 
«Το κουτί της «Μετακόμισης» πλαισιώνεται από δύο σχέδια. Δύο σχέδια-«τοπία» με αντικείμενο παλέτες, ως εξαρτήματα μετακόμισης. Στο ένα από αυτά, το πιο παραστατικό, οι παλέτες υφίστανται ως πραγματικά αντικείμενα του εξωτερικού κόσμου. Στο άλλο, το πιο αφαιρετικό, οι παλέτες, και κατά προέκταση η μετακόμιση, γίνονται αντικείμενα ενός εσωτερικού κόσμου, αχνά αντικείμενα μιας ανάμνησης. Έτσι, η μετακόμιση αποκτάει, μέσω των δύο αυτών σχεδίων, ένα νόημα ταυτόχρονα κυριολεκτικό και μεταφορικό. Δηλαδή, μετακινήσεις-μετακομίσεις στις οποίες υπόκειται συνεχώς ο άνθρωπος στη διάρκεια της ζωής του, κυριολεκτικές και μεταφορικές, εξωτερικές και εσωτερικές, συνειδητές και ασυνείδητες».
 
«Με τη Μάρω Φασουλή περνάμε στον γυναικείο κόσμο της εγκατάστασης και της διαμονής, στο σπιτικό κέλυφος που τόσο έχει ανάγκη ο άνθρωπος για να επιβιώσει. Γυναίκα η ίδια, βρίσκεται πιο κοντά στο κέλυφος-μήτρα το οποίο κυοφορεί, προστατεύει αλλά και καταστρέφει εάν δεν γίνει έγκαιρα η απαραίτητη μετακίνηση από αυτό. Το κέλυφος αυτό, θυμίζει ταυτόχρονα και τάφο. Γήινο, χωμάτινο, περίκλειστα προστατευτικό και απειλητικά εγκλωβιστικό, ελπίδα και απελπισία μαζί. Ανάγκη προστασίας, αλλά και άγχος προστασίας. Τι τελικά θα υπερισχύσει, θα εξαρτηθεί από τη χρήση του. Πρόκειται για μια μεγάλη χωμάτινη κατασκευή που θυμίζει τη δομή νησιωτικής κατοικίας η οποία με το χώμα που την περιβάλλει εμφανίζεται σαν να αναδύεται από τη γη, αλλά και σαν να τείνει να επανέλθει, να διαλυθεί και να χωνευτεί μέσα σ΄ αυτήν. Αμφίσημο και εδώ το περιεχόμενο το οποίο ανακαλεί διαδικασίες που ανήκουν στην πανάρχαια μεγάλη μητέρα»……
 
«Τα σχέδια που πλαισιώνουν αυτήν την κατασκευή, τοπία με λευκό, κενό μέσα σε φυσικό περιβάλλον, παραπέμπουν στην εμφάνιση του ανθρώπου και την τομή που προκαλεί στη φυσική συνέχεια, μέσω του πολιτισμού. Αυτό το λευκό κενό πρόκειται να γεμίσει με τον χωμάτινο χτισμένο όγκο. Να δηλώνει άραγε ότι υπάρχει ένα κενό στη φύση χωρίς τον άνθρωπο ή ότι ο κόσμος είναι ένα μίγμα φύσης και πολιτισμού;
Ολόκληρη λοιπόν η ανθρώπινη ιστορία γράφεται, στην απλή της μορφή αλλά με σύνθετο περιεχόμενο, στη δουλειά αυτών των δυο νέων καλλιτεχνών. Και πρόκειται για σημαντική δουλειά διότι συνιστούν το σημείο συνάντησης της ατομικής και της συλλογικής διάστασης. Δηλαδή ό,τι αφορά εμένα, αφορά και τον καθένα»…
 
«Η έκθεση αυτή πραγματοποιείται, κατά τραγική ειρωνεία, σε μια πόλη με τεράστιο μεταναστευτικό πρόβλημα μέσα στο οποίο περικλείεται η αγωνία της συνεχούς μετακίνησης και αναζήτησης διαμονής, και αν αυτό είναι το επίκαιρο περιεχόμενο των έργων αυτών, το διαχρονικό συνίσταται στο γεγονός ότι η ζωή, η ζωντανή ζωή είναι μια συνεχής μεταφορική μετακόμιση και διαμονή. Χωρίς το ένα, δεν υπάρχει το άλλο. Πρόκειται για ένα συνεχές άδειασμα και γέμισμα για ένα συνεχές χτίσιμο και γκρέμισμα. Αν θέλει να παραμένει κανείς ζωντανός».
 
Η έκθεση θα παραμείνει έως 30 Ιουλίου 2010.

Άρθρο του/της ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
Εκδόθηκε την 02/07/2010 12:04
Διαβάστηκε 1572 φορές

Τοπικά νέα

Νέα από Ελλάδα

© 2008 ΣΠΟΡ FM ΠΑΤΡΑΣ - Designed & Devepoped By TopCreations. Promotion :