l
Άλλα αθλήματαΣτοίχημαΕκτός γηπέδουΒαθμολογίεςΑθλητικός ΧάρτηςGoal!

In… Christopoulos we trust!

Ο Μανώλης Στρατάκης, ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, εγκαινιάζει το blog του στο www.sportfmpatras.gr και γράφει για την υπέρβαση της Ε.Α.Π.
 
Να ‘μαστε λοιπόν! Πολύ θα το ‘θελα φάτσα κάρτα να έμπαινε μία φωτογραφία με τον διευθυντή του σταθμού, Σπύρο Μπουλή, να κόβει την κορδέλα, εγκαινιάζοντας το blog μας, ανήμερα μάλιστα της ονομαστικής μου εορτής! Αλλά ας όψεται το γεγονός ότι απολαμβάνει μέρες ξεκούρασης και δεν θεωρώ πρέπον να τον ταλαιπωρώ με τέτοιου είδους τελετουργικά! Στα καθ’ ημάς, ως γνωστόν κάθε αρχή και δύσκολη, οπότε συγχωρέστε με για το άγχος της πρεμιέρας που με έχει κυριεύσει…
Σκέφτομαι μέρες πριν συνθέσω αυτές τις λέξεις τι τίτλο να δώσω… Από τη μία «το θαύμα του Χριστόπουλου» και από την άλλη «το θαύμα των 80 χιλιάδων ευρώ». Παράλληλα, μή θέλοντας να παρερμηνεύσω την έννοια της λέξεως «θαύμα» (άλλωστε κι ο ίδιος ο Χριστόπουλος αποποιήθηκε τον συγκεκριμένο όρο και τον αντικατέστησε με τη λέξη «υπέρβαση»), επιλέγω τον πρώτο τίτλο και τον τροποποιώ αναλόγως: “In… Christopoulos we trust”!
Έχει αναλυθεί υπέρ του δέοντος, ανέκαθεν, το ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία… Σύμφωνοι! Το έχουν πει άλλωστε πολύ πιο σοφοί και προικισμένοι πνευματικώς άνθρωποι από εμάς, οπότε δεν μας… παίρνει να το αμφισβητήσουμε… Από την άλλη δέ, μπορούμε να αντιπαρατάξουμε το εξής: ναι, τα λεφτά δεν εγγυώνται την επιτυχία σε μία ομάδα (εν προκειμένω), αλλά αποτελούν απαραίτητη προϋπόθεση ώστε να ορθοποδήσει.
Σιροπιαστή απόδειξη του παραπάνω εγχειρήματος αποτελεί η φετινή πορεία της ΕΑΠ. Η ομάδα με το χαμηλότερο μπάτζετ στην κατηγορία (περί τις 80 χιλιάδες), μία στροφή πριν τη διακοπή των Χριστουγέννων, κλείνει το μάτι στους ανταγωνιστές της, ευρισκόμενη στην πέμπτη θέση του βαθμολογικού πίνακα!
Κι όλα αυτά, με τα (οικονομικής φύσεως) προβλήματα να έχουν γίνει «βδέλλα» και να σφίγγουν τον κόμπο γύρω από το λαιμό του Χριστόπουλου. Προβλήματα που τον ανάγκασαν την περασμένη εβδομάδα να φθάσει προ των πυλών του «αντίο»… Όπως είχε πει χαρακτηριστικά, σε εκείνον το συγκινητικό και συνάμα καταγγελτικό λόγο που άρθρωσε: «έφθασα στα όριά μου, δεν θα κάνω κακό στην υγεία μου»… Προϊούσης της εβδομάδος όμως, κι ενώ χρειαζόταν ένα «ηλεκτροσόκ» ώστε να μεταπεισθεί, το μήνυμα έφθασε στα… χέρια της διοίκησης, αφυπνίζοντάς την. Η «συστάτευση», την οποία ο Πατρινός κόουτς επιζητούσε, επετεύχθη, με αποτέλεσμα να εξασφαλιστούν στους παίκτες τουλάχιστον τα στοιχειώδη, όπως οι βενζίνες και τα εισιτήρια.
Να σκεφθεί κανείς όμως ότι η όλη σπέκουλα έγινε για αυτά τα περιβόητα «βασικά έξοδα»… Κι ευχαριστημένος θα πρέπει να ‘ναι ο Χριστόπουλος λέω εγώ! Αν ήξερε τι συμβαίνει στην Α1 μπάσκετ, θα πέταγε από τη χαρά του… Εκεί όπου ο Πεδουλάκης έσυρε πρώτος στη δημοσιότητα το γαϊτανάκι των προβλημάτων. Στο Περιστέρι, όπου όχι απλά εργάζεται αλλά αποτελεί «Ιθάκη» για τον ίδιο, όπως αποκάλυψε, τρεις ξένοι κοιμούνται σε διθέσιο καναπέ, οι παίκτες πεινάνε και οι διαιτητές είναι απλήρωτοι (τους πληρώνει μάλιστα ο ίδιος που και που από το… κομπόδεμά του!).
Κι ο Χριστόπουλος ζητά πολυτέλειες; Η λύση που προτείνω είναι απλή: ας κάνει ένα τηλέφωνο στον Αργύρη, ώστε να του μεταφέρει από πρώτο χέρι τα χειρότερα (και μάλιστα σε άθλημα περισσότερο λαοφιλές από το βόλεϊ) και μετά ας αξιολογήσει τις συνθήκες στην Πάτρα! Βάζω στοίχημα ότι θα φτύσει τον κόρφο του ώστε να μην του συμβούν ποτέ και θα πετάξει τη σκούφια του από χαρά για όσα διαθέτει...
Αστειεύομαι φυσικά και το σταματώ εδώ, διότι δεν θέλω να τους πικάρω περαιτέρω και μου κρατάνε μούτρα μετά ο Γιώργος και ο Αργύρης. Αναμφισβήτητα, όμως, η επικρατούσα κατάσταση, συνεπικουρούμενη κι από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δεν είναι καθόλου για γέλια! Όπως μου υπενθύμισε κι ο Χριστόπουλος, η κατάσταση στην ΕΑΠ είναι εφάμιλλη με της ελληνικής κοινωνίας…
Κι όμως, η ιστορική Πατρινή ομάδα, απαρτισμένη κατά βάση με πιτσιρικάδες, συνεχίζει να ξετυλίγει το χορό των διαδοχικών υπερβάσεών της. Πιτσιρικάδες, που αρκετοί εξ’ αυτών δεν έχουν κλείσει κάν τα 18 τους χρόνια, κι όμως «οδηγούν» την ομάδα στα υψηλά κλιμάκια του ελληνικού βόλεϊ, μολονότι δεν έχουν δικαίωμα να βγάλουν δίπλωμα οδήγησης! Παιδιά που δεν έχουν δικαίωμα να καταναλώνουν οινοπνευματώδη, αλλά «γεύονται» με το σπαθί τους το νέκταρ των επιτυχιών!
Κι όλα αυτά, με «αρχιμάστορα» (ποιον άλλον;) τον Γιώργο Χριστόπουλο! Είθισται οι προπονητές να μην δέχονται τις φιλοφρονήσεις για τον εαυτό τους, αλλά να τις κάνουν… πάσα στους παίκτες τους. Άλλωστε έρχεται να μας το υπενθυμίσει το σπαρταριστό παράδειγμα των δηλώσεων του Ομπράντοβιτς μετά την κατάκτηση του έκτου ευρωπαϊκού από τον Παναθηναϊκό στην Βαρκελώνη: “My players!”. Τι εννοούσε ο Ζοτς; Το αυτονόητο, πως όσο κι αν μαλλιάσει η γλώσσα ενός προπονητή, αν δεν διαθέτει ικανούς παίκτες ώστε να τις μετουσιώσουν στο παιχνίδι είναι χαμένος κόπος…
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, ας μας επιτραπεί μία «παρασπονδία». Πρόκειται για την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα! Ο Χριστόπουλος δεν μάσησε το καλοκαίρι από το ξερίζωμα της ομάδας, αλλά μάζεψε ένα-ένα τα εναπομείναντα κομμάτια και την έστησε από την αρχή. Βάλθηκε να διαψεύσει την κοσμοξακουσμένη παροιμία «αν ραγίσει το γυαλί, δεν ξανακολλάει»! Άλλωστε, η φετινή σεζόν, αποτελεί ένα προσωπικό στοίχημα και για τον ίδιο, καθώς έχει δηλώσει πως «αποφάσισα το καλοκαίρι να μείνω, για να αποδείξω τι σημαίνει να προσπαθείς και να επιμένεις»! Η μέχρι στιγμής πορεία της ομάδας, με δεδομένο τον -δεδηλωμένο- στόχο της παραμονής, κρίνεται, κατά γενική ομολογία, πέρα για πέρα εξαιρετική και τον δικαιώνει καθ’ όλα. Θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε (και δεν φαντάζομαι να διαφωνεί κανείς, δεδομένων των συνθηκών) με μία ιδιαίτερα εύγεστη τούρτα. Το μόνο που της λείπει είναι το κερασάκι στην κορυφή…
Ποιο είναι όμως αυτό το κερασάκι; Μα φυσικά, εσείς, η Πατρινή κοινωνία… Μου το ‘χει επισημάνει αυτό ο Γιώργος και, μολονότι δεν τον γνωρίζω πολύ καιρό, μπορώ να πω ότι τον πιάνει το παράπονο όταν βλέπει μισοάδειες εξέδρες… Αν αναλογιστούμε όμως την προσφορά του στην Πατρινή κοινωνία, κι αυτό γιατί το βόλεϊ έχει αντίκτυπο και σε άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής, πολλώ δε μάλλον σε μία επαρχιακή πόλη σαν την Πάτρα, εύκολα θα συνειδητοποιήσουμε ότι του οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» και μία βαθιά υπόκλιση. Ορμώμενος από αυτά, θα αντλήσει δύναμη για τη δύσκολη συνέχεια… Γιατί, μην παρασυρόμεθα, τίποτα δεν έχει κριθεί. Ο δρόμος είναι δύσβατος, έχει πολλές λακούβες και σίγουρα δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα…
Καιρός, λοιπόν, να λάμψει πια το πρόσωπό του από ευτυχία, βλέποντάς σας αρωγούς στην (πιστέψτε με, σπουδαία) προσπάθεια που καταβάλλει. Αυτός και τα «χρυσά»… μωρά του! Δεν το αξίζουν νομίζετε;
 
Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές σε όλους, με υγεία και ευτυχία για εσάς και τις οικογένειές σας!
 
 
*Απορίες, παρατηρήσεις και σχόλια, ευπρόσδεκτα στο email μου, manstratakis@hotmail.com.
 

Άρθρο του/της ΜΑΝΩΛΗ ΣΤΡΑΤΑΚΗ
Εκδόθηκε την 26/12/2011 14:39
Διαβάστηκε 1294 φορές

Τοπικά νέα

Νέα από Ελλάδα

© 2008 ΣΠΟΡ FM ΠΑΤΡΑΣ - Designed & Devepoped By TopCreations. Promotion :